Op 14 juni 2026 viert parochievicaris Johnny Rivadeneira Aldás zijn zilveren priesterfeest. Alle reden om met hem in gesprek te gaan over de afgelopen 25 jaar en over zijn weg naar het priesterschap
Johnny: ‘lk ben op 20 juli 1964 geboren in Guayaquil in Ecuador en ik heb een zus die 1 jaar ouder is. Mijn vader was militair en daarna heeft hj in de haven gewerkt. En mijn moeder werkte in het onderwijs. Na de middelbare school ben ik aan de universiteit levensmiddelentechnologie gaan studeren. lk ben geïnteresseerd in scheikunde en microbiologie en vond biologie een mooi vak. Na het afronden van mijn studie kon ik echter geen werk vinden.’ Toen brak er een ingewikkelde periode voor Johnny aan. ‘Omdat ik geen werk had verloor ik mijn kring van vrienden omdat iedereen zijn eigen leven begon op te bouwen. lk raakte in een crisis. Wat moest ik verder met mijn leven? lk had gehoord dat de weg naar het geluk was om carrière maken, een mooie baan vinden, trouwen en een paar kinderen hebben. Plotseling is het niet zo gelopen. Iedereen thuis werkte en ik was alleen thuis. Het was een ingewikkelde periode voor me.’
Viering zilveren priesterjubileum
Op zondag 14 juni 2026 is het groot feest in de Agnesgemeenschap. De gemeenschappelijke viering zal om 11:30 uur zijn en het pastorale team gaat mee voor. De viering wordt gevolgd door een receptie waar iedereen de gelegenheid krijgt om parochievicaris Johnny Rivadeneira Aldás te feliciteren met zijn zilveren riesterjubileum.
Neocatechumenaat
Het is in die tijd dat Johnny in aanraking kwam met het neocatechumenaat. Johnny: ‘lk ging iedere zondag naar de kerk en volgde catechese-bijeenkomsten. Bij het neocatechumenaat vond ik een andere manier van geloven en van leven. Mijn eenzaamheid verdween. In die tijd begon ook mijn roeping tot het priesterschap te komen en groeide mijn nieuwsgierigheid. Tijdens een pelgrimstocht van jongeren werd gevraagd wie er priester wilde worden. Spontaan stak ik mijn hand op. Maar het botste met de plannen die ik had met mijn leven: carrière maken en een gezin stichten. En mijn ouders waren in shock toen ik vertelde over mijn roeping. Toch merkte ik dat ik het plan van God had gevonden en dat heeft me vrij gemaakt. Om me te bezinnen op mijn verdere toekomst ben ik gedurende enkele jaren administratief werk gaan doen bij een bank, aanvankelijk in de drukke kerstperiode.
Seminarie
Johnny: ‘In 1993 heb ik me gemeld bij het seminarie in Italië. Door loting werd bepaald dat ik daarna mijn studie zou vervolgen aan de theologische universiteit in Valencia. En toen kwam Nederland in beeld. Loting wees uit dat ik naar het seminarie in Nieuwe Niedorp zou gaan. Op 5 oktober 1994 arriveerde ik in Nederland. Het was herfst: veel wind, grijs weer en gedurende 10 dagen motregen. Echt Hollands weer! lk volgde een inburgeringscursus en vond Nederlands een moeilijke taal. Van een logopediste leerde ik de klanken goed uit te spreken.’
En hoe verliep het leven van Johnny verder?’ In 1996 verbleef ik gedurende een jaar — weer door loting- in Panama om te gaan evangeliseren. Een boeiende tijd en dit keer had ik uiteraard geen taalproblemen! In 1997 werd ik naar een parochie in Haarlem als stagiair gestuurd waar ik bijna anderhalf jaar ben gebleven.
In Nederland
In februari 2001 werd ik tot diaken gewijd en op 14 juni 2001 tot priester. In aanloop naar de wijdingen heb ik stagegelopen in de St. Vituskerk in Naarden. Daar ben ik na mijn priesterwijding ook benoemd als lid van het pastoraal team.
En toen kwam Den Haag in beeld. Emeritus bisschop Van Luijn sdb vroeg of ik naar de toenmalige Agnesparochie wilde komen. Daar hoefde ik niet lang over na te denken.. Een Spaans-Nederlandse parochie en bovendien kende ik pastoor Jan Zijerveld al goed. Met de toestemming van Mgr. Punt werd ik naar het bisdom Rotterdam gestuurd.’
Van het rustige Naarden naar het levendige Den Haag was zeker een overgang. Wat viel Johnny op? ‘In Den Haag ontmoette ik mensen van allerlei rassen en culturen. En er was in Den Haag veel meer lawaai. Het realiseren van integratie tussen de Nederlandstalige en Spaanstalige geloofsgemeenschap was een stevige uitdaging maar uiteindelijk kwamen er gezamenlijke vieringen. En wat is er nu mooier dan samen te vieren?
De huidige Nederlandstalige gemeenschap is kleiner geworden en de tweede/derde generatie is verhuisd en ‘doet niet meer aan de kerk’!
Hoe ziet Johnny de toekomst van de kerk?
‘lk zie deze in het perspectief van de missie. In onze armoede verkondigen we dat mensen dorst hebben naar de Heer. De kerk is in krimp maar dat zie ik niet als een probleem. De Heilige Geest waait op een andere manier waarbij te denken valt aan bewegingen als Focolare, San Egidio en het neocatechumenaat. lk voel me missionaris, dat betekent de verrezen Heer gratis overal verkondigen.’
Het evangeliseren heeft hij in het verleden in de praktijk meegemaakt. ‘Tijdens een retraite in Italië werd ik met een medestudent op de trein gezet van Rome naar Rotterdam. Het enige wat we hadden was een ticket, geen geld. lk vertelde de mensen die ik tegenkwam dat God leeft en dat ik een mooie boodschap had. Niet iedereen wilde deze boodschap horen en het gebeurde regelmatig dat we werden weggestuurd. lk heb in die periode op bankjes geslapen maar ook bij het Leger des Heils en de Pauluskerk overnacht. Daar kreeg je alles wat je wilde eten. lk heb daar ook een maaltijd met de armen gehad. Het was een avondmaal dat ons herinnerde aan het laatste Avondmaal van Jezus. De zorgzaamheid voor elkaar heeft me toen diep getroffen. Daar heb ik ook geleerd dat God ons niet in de steek laat. ik heb in mijn eigen vlees / leven de goddelijke voorzienigheid ervaren .
Bron: Stella Maris nummer 3 mei/juni 2026 – M. Meeussen